Mooi filmpje van de maan‏.

Hieronder een mooi filmpje van de maan

Je kan de kwaliteit best wijzigen want standaard wordt ie afgespeeld op 360 p. Je kan gaan tot 720 p (HD beelden)

http://youtu.be/0MPcgDE6IyA

Brave New World With stephen hawking: 3- deilge docu

Brave New World With stephen hawking - [s1e1] 





Brave New World With Stephen Hawking [s1e2]





Brave New World With stephen hawking - [s1e3]

Guidestar 01- 2012.

Open publication - Free publishing - More sterrenkunde

http://issuu.com/patrickjaecques/docs/guidestar01-2012?mode=window&backgroundColor=%23222222

Voor nog meer boeken op het net: http://issuu.com/patrickjaecques

‘Deeltjes reizen sneller dan het licht’

Het deeltjeslab CERN in Genève heeft de wetenschappelijke wereld op zijn grondvesten doen schudden. Een Italiaanse studie suggereert dat neutrino’s sneller kunnen bewegen dan het licht. Neutrino’s zijn vrijwel massaloze deeltjes. In het spraakmakende Opera-experiment worden in CERN zogeheten muonneutrino’s gecreëerd. Zij vliegen dwars door de aarde over een afstand van 730 kilometer naar een detector in het ondergrondse lab in Gran Sasso.

Mocht het resultaat uit het Opera-experiment werkelijk kloppen, is daarmee de relativiteitstheorie van Albert Einstein in één klap omvergeblazen. Tevens zou het in theorie mogelijk zijn om terug in de tijd te reizen.
Deel deze gallery op Facebook.

Bron: http://nieuws.nl.msn.com/gallery-section/tijdreizen-mogelijk

Leuke pdf - jes.

Gevonden op deze site: http://www.astronomie.be/

1: De zon onze dagster:

http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%201%20-%20De%20Zon.pdf

2: licht in de sterrenkunde:

http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%202%20-%20Licht%20in%20de%20Sterrenkunde.pdf

3 is er niet!!! Helaas pindakaas.

4: Leuke astrofotografie projecten:

http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%204%20-%20Leuke%20Astrofotografie%20Projecten.pdf

5: Deep-sky fotografie fotografie met digitale camera? Kom Nou!

http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%205%20-%20DSLR%20Deep-Sky.pdf

Wetenschappers halen licht uit ‘niets’

Onderzoekers hebben aangetoond dat het mogelijk is om iets uit ‘niets’ te halen: ze haalden energie uit een lege ruimte.

Iets uit niets halen. Kan dat? Jawel, zolang u maar ontzettend snel beweegt. 41 jaar geleden voorspelden onderzoekers al dat dit alles mogelijk was. Nu hebben wetenschappers het ook aangetoond.

Niet leeg
Niets bestaat namelijk eigenlijk niet. Lege ruimte is niet leeg. In lege ruimte bevinden zich deeltjes die zijn en dan weer niet zijn. Zelfs een vacuüm vertoont hele kleine fluctuaties in energie.

WIST U DAT?

…onlangs weer gebleken is dat deeltjes echt sneller kunnen reizen dan het licht?

Spiegels
Dat is al eens aangetoond met twee spiegels die op een kleine afstand tot elkaar in een vacuüm werden gezet. Deze spiegels werden dan naar elkaar toegetrokken, omdat in de kleine ruimte tussen de spiegels minder deeltjes (fotonen in dit geval) zaten dan elders rondom de spiegels. De druk aan de buitenzijde was dan ook groter dan tussen de spiegels en hierdoor worden de spiegels tegen elkaar aangedrukt. Het bewijs dat er energie is in een vacuüm.

Fotonen
Onderzoekers zijn nu echter nog een stap verder gegaan, zo is in het blad Nature te lezen. Ze hebben energie uit zo’n vacuüm gehaald. “Het was een heel moeilijk technisch experiment,” moet onderzoeker Chris Wilson bekennen. “We waren heel blij toen het gelukt was.”

Voor het experiment was maar één spiegel nodig. Deze moest met de snelheid van het licht reizen. De bewegingsenergie wordt dan geabsorbeerd door de fotonen en zij geven die energie weer af door paren echte fotonen te vormen. De onderzoekers gebruikten geen spiegel voor hun experiment, maar maakten gebruik van een supergeleidend elektrisch circuit met een oscillator die de afstand die een elektron door het circuit moet afleggen heel snel kon veranderen. De onderzoeker lieten de elektron heel snel reizen (met ongeveer een kwart van de snelheid van het licht) en dat was snel genoeg om bewegingsenergie over te brengen op fotonen. “Deeltjes werden in paren geproduceerd en kwamen direct uit het vacuüm,” vertelt Wilson. En dat is toch wel een doorbraak: mogelijk kan het onderzoekers helpen om een beter beeld te krijgen van donkere energie. Onderzoekers vermoeden namelijk dat donkere energie mede mogelijk wordt gemaakt door de energie van virtuele fotonen.

Geschreven door Caroline Hoek op 21 november 2011 om 11:56 uur

Bron: http://www.scientias.nl/

Parallel Universes, Galaxies, Stars, Planets and Black Energy

http://youtu.be/iiHP0C4EEdA

'The greatest unsolved mysteries of the universe': Dr Paul Francis at ANU, March 2010

http://youtu.be/n19HIHCpOVE

Dr Quantum - Double Slit Experiment

http://youtu.be/DfPeprQ7oGc

Dr Quantum - Double Slit Experiment

This clip is from: "What The Bleep Do We Know!?: Down The Rabbit Hole" and is used for educational purposes. 
http://www.whatthebleep.com/

Stars - Peaceful Music

http://youtu.be/peRwo-jbL5M

Be yourself magazines.

http://www.wix.com/itsyouinside/b-yourself/magazine

Nieuw magazine van november is er.

Open publication - Free publishing

Alle magazines op een rij: http://issuu.com/itsyouinside/docs/b-yourself_magazine_nr_10_november_2011/1#share

Deze is van oktober:

Open publication - Free publishing - More bewust

New material blocks light from exhibiting diffraction.

By Chris Lee | Last updated about 18 hours ago

NIST

I admit this failing: I am an optics geek, and all things light-related tend to get me... um... excited. But arecent paper in Nature Photonics presented a result that most people will find very startling: researchers have created a material which prevents light from exhibiting diffraction.

Some of you with experience in optics may be thinking that this is nothing special, because you have heard of solitons. For those of you who haven't heard of solitons, let me introduce you to them and then explain why this is not a typical soliton.

The sort of spatial soliton that most people refer to involves a wave that compensates for its own diffraction. The way this works is that the laser light has an intensity profile that is most intense near the center and least intense in the wings. If you send it through a material that is nonlinear, it will face a refractive index that will depend on the light intensity. The result is that the light creates a lens as it moves. The lens focuses the light while the natural diffraction of the light beam causes it to expand. At the right intensity, the two balance out and the light beam continues to move through the material without expanding.

But the size of the light beam that you put into the material is not the same as the light beam that you get out, since it will contract to some diameter that allows the focusing effect to balance diffraction. This size depends on how bright the light field is as well. A bright light field will contract to a smaller diameter than a weaker light field.

How does this differ from the research in the Nature Photonics paper? In the new material that the researchers made, there is no mechanism by which the diffraction is compensated. Instead, the material simply doesn't allow diffraction to occur—we will get to how this occurs later—meaning that the light field can't expand or contract. Indeed, what you put in is exactly what you get out, independent of the light intensity, making this very different from a normal soliton.

Now we get to the difficult part: how does this come about? The material consists of potassium, tantalum, and niobate, along with some impurities of copper and lithium. As the material cools after it is mixed, it creates a bunch of different regions that have slightly different arrangements in their crystalline structure, resulting in nanometer sized regions that have slightly different linear and nonlinear optical responses. The size and order of these regions depends on how fast the mix is cooled, so with some experimentation, the researchers can control the nonlinear optical properties of the material.

The end result is that, for some cooling rates, the researchers create a material that doesn't have any of the expected self focusing because the nonlinear properties vary on too fine a scale. Instead, the way the refractive index changes depends on how fast the brightness of the laser beam changes as we move out from the center of the laser beam—a property referred to as the gradient. Usually, this is very weak, but the random and very fine structure of the ceramic allows this gradient effect to dominate.

The critical thing about the gradient is that, for all normal laser beams, it is independent of the maximum intensity of the laser beam. So, it doesn't matter how intense the laser beam is, it will always form a spatial soliton that is exactly like the input beam.

The question then becomes: what do we use it for? I am not sure that the authors of the paper have a clear idea about this either. They mention possibilities for imaging, because if you focus the light at the entrance of the material, it is still focused on exiting, but I'm not quite sure how this would help. Nevertheless, it is a very cool development, and I suspect that applications will follow.

Nature Photonics, 2011

Bron: http://arstechnica.com/science/news/2011/01/new-material-blocks-light-from-exhibiting-diffraction.ars

Met dank aan lucas pellens en http://www.aquilalommel.tk/

Over de ISS...

Op 15 december 20:09 uur zal om 19:09 GMT (16 december om 01:09 Baikonur tijd), ESA-astronaut Paolo Nespoli vliegen op een Sojoez naar het internationale ruimtestation (ISS) voor een zes maanden durende missie. Het ISS is nu voltooid en ongeveer 50% van het ISS onder druk modules zijn 'made in Europe'. Dit verhaal geeft de huidige status van onze internationale buitenpost op de baan. Meer achtergrond informatie is te vinden op: http://www.esa.int/esaHS/iss.html

Video: Ascent - Commemorating Shuttle

Photographic documentation of a Space Shuttle launch plays a critical role in the engineering analysis and evaluation process that takes place during each and every mission. Motion and Still images enable Shuttle engineers to visually identify off-nominal events and conditions requiring corrective action to ensure mission safety and success. This imagery also provides highly inspirational and educational insight to those outside the NASA family.

Tour of the ISS

Nu heb je de gelegenheid om in het ISS ruimtevaartcomplex

eens rond te zweven. Frank de Winne is ook even te zien

in deze enorm grote behuizing....                toch speciaal

International Space Station Tour

Butterfly emerges from stellar demise in planetary nebula NGC 6302.

This celestial object looks like a delicate butterfly. But it is far from serene.

What resemble dainty butterfly wings are actually roiling cauldrons of gas heated to nearly 20 000 degrees Celsius. The gas is tearing across space at more than 950 000 kilometres per hour — fast enough to travel from Earth to the Moon in 24 minutes!

A dying star that was once about five times the mass of the Sun is at the centre of this fury. It has ejected its envelope of gases and is now unleashing a stream of ultraviolet radiation that is making the cast-off material glow. This object is an example of a planetary nebula, so-named because many of them have a round appearance resembling that of a planet when viewed through a small telescope.

The Wide Field Camera 3 (WFC3), a new camera aboard the NASA/ESA Hubble Space Telescope, snapped this image of the planetary nebula, catalogued as NGC 6302, but more popularly called the Bug Nebula or the Butterfly Nebula. WFC3 was installed by NASA astronauts in May 2009, during the Servicing Mission to upgrade and repair the 19-year-old Hubble.

NGC 6302 lies within our Milky Way galaxy, roughly 3800 light-years away in the constellation of Scorpius. The glowing gas is the star's outer layers, expelled over about 2200 years. The "butterfly" stretches for more than two light-years, which is about half the distance from the Sun to the nearest star, Proxima Centauri.

The central star itself cannot be seen, because it is hidden within a doughnut-shaped ring of dust, which appears as a dark band pinching the nebula in the centre. The thick dust belt constricts the star's outflow, creating the classic "bipolar" or hourglass shape displayed by some planetary nebulae.

The star's surface temperature is estimated to be over 220 000 degrees Celsius, making it one of the hottest known stars in our galaxy. Spectroscopic observations made with ground-based telescopes show that the gas is roughly 20 000 degrees Celsius, which is unusually hot compared to a typical planetary nebula.

The WFC3 image reveals a complex history of ejections from the star. The star first evolved into a huge red giant, with a diameter of about 1000 times that of our Sun. It then lost its extended outer layers. Some of this gas was cast off from its equator at a relatively slow speed, perhaps as low as 32 000 kilometres per hour, creating the doughnut-shaped ring. Other gas was ejected perpendicular to the ring at higher speeds, producing the elongated "wings" of the butterfly-shaped structure. Later, as the central star heated up, a much faster stellar wind, a stream of charged particles travelling at more than 3.2 million kilometres per hour, ploughed through the existing wing-shaped structure, further modifying its shape.

The image also shows numerous finger-like projections pointing back to the star, which may mark denser blobs in the outflow that have resisted the pressure from the stellar wind.

The nebula's reddish outer edges are largely due to light emitted by nitrogen, which marks the coolest gas visible in the picture. WFC3 is equipped with a wide variety of filters that isolate light emitted by various chemical elements, allowing astronomers to infer properties of the nebular gas, such as its temperature, density and composition.

The white-coloured regions are areas where light is emitted by sulphur. These are regions where fast-moving gas overtakes and collides with slow-moving gas that left the star at an earlier time, producing shock waves in the gas (the bright white edges on the sides facing the central star). The white blob with the crisp edge at upper right is an example of one of those shock waves.

NGC 6302 was imaged on 27 July 2009 with Hubble's Wide Field Camera 3 in ultraviolet and visible light. Filters that isolate emissions from oxygen, helium, hydrogen, nitrogen and sulphur from the planetary nebula were used to create this composite image.

These Hubble observations of the planetary nebula NGC 6302 are part of the Hubble Servicing Mission 4 Early Release Observations.

Credit:

NASA, ESA and the Hubble SM4 ERO Team

Bron: http://www.spacetelescope.org/images/heic0910h/

Expedition 26 Soyuz Launch (201012160002HQ)

Bouw je eigen windmolen.

http://www.lowtechmagazine.be/2007/10/bouw-je-eigen-1.html

Tapes van Apollo 13 vrijgegeven

10, 9, 8, 7, 6, — Tapes van Apollo 13 vrijgegeven

Wat vertellen ruimtevaarders tegen elkaar tijdens een vlucht? NASA geeft de gesprekken aan boord van haar maanmissies vrij.

De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA heeft de gesprekken aan boord van de mislukte maanmissie Apollo 13 openbaar gemaakt. Ook van de eerste succesvolle maanmissie Apollo 11 uit 1969 worden binnenkort uitgeschreven tapes vrijgegeven op de website spacelog.org.

Op dit moment zijn daar al de transcripties te vinden van gesprekken die werden opgenomen aan boord van twee ruimtemissies: Apollo 13 (1970) en Mercury 3 (1962).

Vooral Apollo 13 is interessant, omdat het om een van de eerste en meest befaamde missies naar de maan gaat. De missie werd voortijdig afgebroken nadat er een zuurstoftank scheurde en de elektrische systemen beschadigd raakten.

In de transcripties staat onder meer te lezen hoe astronaut Jack Swigert het begin van het onheil aan vluchtbegeleider Joseph P. Kerwin meedeelt (“Hey Joe. Jim vertelt dat er een walm van, je weet wel, een brandgeur hangt in het tunnelgedeelte.”).
Succesvolle mislukking

In de uitgeschreven tapes staan ook meer triviale conversaties. Zo blijkt dat Swiger vlak na de lancering aan het raden was boven welk land ze zich bevonden. Waarbij leidinggevende Jim Lovell hem er blijkbaar op attent moest maken dat het blauw onder hen wel degelijk water was. Met de hint dat ze zich in de westelijke hemisfeer bevonden, besloot Swigert dat de Apollo 13 hen op dat ogenblik over de Golf van Mexico voerde.

Ondanks de technische problemen slaagden de ruimtevaarders er uiteindelijk in om veilig naar de Aarde terug te keren. ‘Een succesvolle mislukking’ werd de missie daarom achteraf genoemd.

De NASA heeft aangekondigd dat ze nog meer transcripties van ruimtemissies publiek zal maken. Daarbij onder meer de gesprekken tijdens de Apollo 11-missie uit 1969, die in de eerste succesvolle landing op de maan resulteerde.

Bron: http://knack.rnews.be/nl/actualiteit/nieuws/wetenschap/

Quantum Mechanics: The Uncertainty Principle